Espacementalisme poem

	Espacementalisme poem
	حَجم ِ شعر - شعر ِ حَجم

پدر

ای رفتگار گذشت

ایوب را الف - تای تحمل

کوه را سپیدی سر تو آموزی

واقعاً چقدر من بدبختم که نتوانستم به موقع با شما ابراز همدردی کنم!

اما جناب آقای معروفی عزیز

وقتی نویسنده ای بغض می کند

هیچ کاغذی یارای قرار متن ِ دردش را ندارد

مرا نیز در غم خود شریک بدانید

مازیار

+ نوشته شده در Wed 9 Sep 2009ساعت 4:47 توسط maziar fallahpoor |

بخشي از يک بيانيه

août 1, 2009

بیانیه

نگاه می‌کنم و ...

نگاه می‌کنم و
از سنت، ازمحافظه، از آئین
نفرت می‌کنم
از فاضل، از میانه رو، ازمرده شور
وَ ازعتیقه ، از کفن، از کافور
نفرت می‌کنم

از نبش قبر و از قالب، از قاری
وز شکل های تکراری
از سطحی، از کلیشه، از کهنه ازکهن
-از کهنه در شمایل ِ نو
وز نو در التزام ِ کهنه -
از حجره، از قم و از کدکَن
نفرت می‌کنم

و از تمام آنان که خوابِ قرون رفته می بینند
از رجعت، از فرورفتن
نفرت می‌کنم

از آنکه از اصیل، از دیگر، از متفاوت می‌ترسد
وز شکل های شادِ شکستن می‌ترسد
زهد و ریا و مصلحت و رندی
کِشتِ دروغ
- فرهنگِ آخوندی -
از بَربَر از بسیج و از باتون
از قتل و از‌شقاوت، از قاتون
از وهن و از آزار
- وقتیکه شخص می‌شکند درشخص -
از اعتراض های خاموش
وَ اعتراف های ناچار
از مغزهای شسته، از شستن
نفرت می کنم

از صدای حلقه‌های بسته درضمیر و حلفه‌های بی‌ضمیر
از زخم و از شکنجه، از زنجیر
از گشت‌های به اسم ِالله
- روی رمین ِخدا عفونتِ الله-
از حوض و از حوزه، ازبوي گَند
از گنبد و مناره، از گوسفند،
از آفتابه، از لیفه، از اِِزار
از چاهکِ ولایت
تا چاهِ انتظار،
تسبیح و کفش کن
نفرت می‌کنم

از قارچ های زهر:
از خود و خار، – همهمۀ دستار-
از لاشخوارهای موعظه، از منبر
از تازیانه و از چنبر،
از غارت، از غنیمت
- بال ِ سیاهِ شولا برلاشه های خوردن -
از بُردن
نفرت می‌کنم

در چهارراه های خطابه
از فکرهای روشن، از روشنان ِفکر
- معبّرها -
که از خطا و خواب طلائی شان دائم
تعبیرهائی بی‌توبه می کنند
از توبه، از خجالت
از رسم وراه گفتن، اما
از خبط خود نگفتن
از گفتن نگفن
نفرت می‌کنم

از چشم های بسته، مشت های باز
(یا مشت‌های بسته، چشم های باز؟)
از آبروی ریخته، آویخته از حرف
از حرف های بیوقت از پسران ِ وقت
- وقتی برای گفتن -
از ریختن، آویختن
نفرت می‌کنم

وقتی که ارتجاع
چون بختکی نفس گیر
- صدها هزارتُن تهوع و تقلید-
بر شعر اوفتاده است
و پاسداران ادیب، ادیبان ِ پاسدار
- دربانان ِحجره های ادبیاتِ دربسته-
در پشتِ دردهای سیاه و دَرهای سیاه
کج خنده های دیروزرا امروز می‌کنند
ذوق زبان
از آب دهان محتضران می‌ریزد
و هیچ نسلی ازهیچ منظری بر نمی‌خیزد
از نوحه، از ردیف و قافیه، از شعر انجمن
نفرت می‌کنم

از موریانه های معرّب،
کفتارهای فتوا، موقوفه خوارها
از شیخکان شاعر، وَ طالبان نو،
که با سکوت شان
هضم ِجنایت می‌کنند
و یا در اين ميانه جزئي از‌جنايتند
دردانه های "بیت" ، انگل ها
- حافظان حدیث و آیه و آیت
پرورده های سنت
و توله های "سنت شکن"
نفرت می‌کنم

از صوفیانه، از شطح
از خرقه، از پوست
از لکه های فتح بر دست های دوست
از دست
از دوستان ِ با من‌دشمن
نفرت می‌کنم

وقتی که شاعران حقیقی خاموش اند
دیگر نمی‌نویسند
یا آنکه می‌نویسند
و رازهای کوچک و فنی شان را
از انزواهاشان بیرون نمی‌دهند
و مرگِ شاعران بی‌مرگ
پنهان و بی سخن می‌ماند
از ماندن،
از احتضار و از مردن
نفرت می کنم

من می‌روم و نفرت من می‌مانَد
من می‌روم و آنکه می‌آید هم
با آنچه از من می‌ماند
       نفرت می‌کند

با آنچه می‌ماند از من
من، - بعدِ من-
در بودن و نبودن
نفرت می‌کنم .
( بخشي از يک بيانيه )

پاريس 1982 (دستکاري، اوت 2009 ( مرداد 1388)

+ نوشته شده در Fri 7 Aug 2009ساعت 18:7 توسط maziar fallahpoor |

نیست چون هست

و چون هست نیست.

نامانا حجمی ست منفی با عنوان دوم ِ بهار . به مانند بهار نامانا و در گذر اما اثرش تا پایان سال دیده می شود و تمام اتفاقات ۳ فصل بعد سال بر همین اساس پایه ریزی می شود.

زیرا که بهار به عمق لایه های زمین نفوذ دارد .

پس حجم نامانا به درون زمین نفوذ می کند و به درون حویش می خواند ما را به مانند گردابی از دریای عشق (عشق به زندگی که در عرفان ایرانی موج می زند) و به درون خود می کشاند .

ما را غرق خود می کند که تنها بعد از غرق شدن در این عشق است که می توانیم در آن شنا کنیم و شناور بمانیم .

تنها راهنمایمان در عرفان ایرانی کلام شاعران و عارفان بزرگی ست که در طول قرن ها این مسیر را نشانه گذاری کردند و نشانمان دادند.

شکل این حجم از درخت سرو ( سرو چمان) گرفته شده و شیوه ی طبقه بندی لایه ها از موی رگ های برگ درخت چنار الهام گرفته شده است.

دیوار ها ی هر لایه از یک لایه آینه در ابتدا و سه لایه شیشه در جلو آن با فاصله از هم قرار گرفته که بر روی سه لایه ی شیشه اشعار شاعران کلاسیک و مدرن ایران با خط نستعلیق و به شیوه ی سیاه مشق (نوعی شیوه ی خطاطی در زبان پارسی) حک شده است.

در میان هر طبقه بر روی سطح آن در مکانهای معینی شیشهای سه لایه باز هم تکرار می شوند اما بدون لایه ی آینه واین کار صویر افراد و بازدیدکنندگان را تکثیر می کند و معنای عرفان ایرانی را متذکر می شود .

هر طبقه به وسیله ی سطح شیب دار به طبقه بعدی خود منتهی می شود و در نهایت به طبقه هشتم می رسد و در اینجا فرد در مرکز آینه ها و و تصاویر متعدد قرار می گیرد و بی انتها می شود همه چیز بی پایان می شود.

از طبقه هشتم به وسیله راهروهایی به خارج از حجم هدایت می شوند و در این دالان ها می توان مجیط هایی مانند کتابخانه سالن تئاتر و یا سینما و کافی شاپ در نظر گرفت.

از خود حجم نیز می توان به عنوان یک گالری روباز برای نمایش آثار هنرمندان استفاده کرد .

در ضمن در کف حجم از نور اقکن های استفاده خواهد شد تا در شب تصویر اسمان شب همان نقطه را باتاب دهد تا هم برای همیشه زمان اجرای این اثر را از روی حرکت ستارگان یادآوری کند و هم به مانند آینه ای در برابر جهان کوچکی و عظمت جهان را یاد آوری کند.

قطر این حجم ۲۶۰ متر و عمق آن ۱۶ متر است

+ نوشته شده در Tue 12 May 2009ساعت 23:36 توسط maziar fallahpoor |